Muzeum„Zbiory Marii Skalickiej”

ozdobna linia

Muzeum bibliofilsko-artystyczne

książka

WYPRAWA KONNA do Parku Narodowego w Gruzji

Miło było spotkać się z panią Beatą (indi) Tyrną, która w stroju jeźdźca konnego wprowadziła nas w krajobraz Małego Kaukazu. Pani Beata jeździ konno od 12 roku życia. Opisała nam swoją niezwykłą  gruzińską przygodę – kiedy siedząc w siodle pokonywała szlak kaukaski w Parku Narodowym Bordżomi-Charagauli w prowincji Dżawachetii  w Gruzji ilustrując to zdjęciami. Góry Małego Kaukazu rozciągają się między miastami Bordżomi (słynącego z wód mineralnych) i Charagauli. Park założono w 1995. Na czterodniowe wędrówki po Parku udała się wraz z grupą na kaukaskich koniach, podziwiając po drodze las mieszany, sosnowy, bezkresne przestrzenie gór Małego Kaukazu, łąki z kwitnącymi zimowitami, rododendrony – u nas w Karpatach krzewy te kwitną na różowo, a na Kaukazie na biało. Kaukaskie wierzchowce przywykłe są do trudów, niemniej raz po raz trzeba było je poić. Na miejscu grupa miała okazję wziąć udział w prawdziwej gruzińskiej suprze– czyli uczcie z mnóstwem dań, winem, czaczą (bimbrem na bazie winogron). Gospodarz co rusz wznosił wyszukane toasty (tamady). Oczywiście nie zabrakło wspaniałych przezroczy. Publiczność jeszcze długo po prelekcji dopytywała o najróżniejsze szczegóły.
Gruzja (inaczej Georgia, „Cała Kartlia”), z łacińskiego Georgius kojarzona jest z imieniem patrona tego kraju,  św. Jerzym . Kraj ten położony jest na Kaukazie Południowym, zwanym z rosyjska Zakaukaziem. Od północy graniczy z Rosja, na wschodzie z Azerbejdżanem,a na południu z Armenią i Turcją. Na zachodzie otwarta jest na Morze Czarne. Od niemal ćwierć wieku państwo utraciło kontrolę nad dwiema północnymi prowincjami, Abchazją i Osetią Południową, które wprawdzie ogłosiły niepodległość, lecz nie są prawnie uznawane przez społeczność międzynarodową. Stolica Gruzji jest Tbilisi, założona w V w. n.e. tam mieszczą się władz centralne.  Siedzibą parlamentu jest Kutaisi, a sąd konstytucyjny mieści się w Batumi.
Język gruziński należy do małej grupy języków kartwelskich, nie ma nic wspólnego z rodziną indoeuropejską języków. Tylko 7 mln osób na świecie używa tego języka, z czego w samej Gruzji 4,5 mln.   Alfabet gruziński skalda się z 33 znaków, powstał prawdopodobnie w IV w. n.e. i wzorowany jest na piśmie syryjskim. Tradycja głosi, że jego twórcą był pierwszy gruziński władca Farnawaz I, panujący w III w. p.n.e.
Św. Jerzy i krzyże bolniskie
W herbie Gruzji wyobrażony jest patron – św. Jerzy w klasycznym ujęciu podczas walki ze smokiem. Czerwony krzyż św. Jerzego znajduje się także na fladze państwowej (podobnie jak na fladze Anglii). Po miedzy jego ramionami umieszczone są jeszcze cztery małe krzyże, tzw. bolniskie. Nazwa pochodzi od miejscowości Bolnisi w Dolnej Kartlii, gdzie na murze klasztoru z końca V w. znajdują się właśnie takie krzyże. Ich układ na fladze nawiązuje do krzyża jerozolimskiego, który symbolizuje Jezusa Chrystusa i czterech ewangelistów. W roku 2003 miała miejsce tzw. „rewolucja róż”. Wówczas przywrócono Gruzji obecną flagę, pojawiła się dodatkowa interpretacja. Boczne krzyże mają symbolizować prowincje zamieszkane przez mniejszości narodowe, czyli Abchazję, Adżarię, Osetię Południową i Dżawachetią, które są zjednoczone w państwie gruzińskim, uosobionym przez krzyż centralny.
Chrześcijaństwo
W Gruzji znajdziemy wiele odniesień do symboliki chrześcijańskiej. Należy dodać, że jest ona drugim, zaraz po Armenii państwem, które przyjęło chrześcijaństwo jako religię państwową.  W roku 337 król Kartlii Mirian III ochrzcił się dzięki św. Nino,  która była czczona jako święta w gruzińskim kościele. Była niewolnicą z Kapadocji, sprzedaną gruzińskiemu władcy. Według legendy miała ona uzdrowić chorą żonę Miriana. Na pytanie króla co chce w zamian, odpowiedziała, że chciałaby zbudować kościół. Tak też się stało. Gruzja od początku była związana z Konstantynopolem, zatem miejscowi chrześcijanie w przeważającej większości są prawosławnymi.

Polub lub udostępnij to wydarzenie